He didn’t want to look
And so they took his eyes
Tried not to think at all
Which made him lose his mind
But that had to stay,
Just standing on the side
Watch, learn, absorb
What others didn’t hide

But one night full of dreams,
Each scarier than the last,
Full of self-repel,
He chose to kill his past
Soon it all became clear
He desperately believed,
This path was the key,
To all that could be achieved

Don’t spend too long,
Trying to see the world
For what it is and what it’s done
You’ll end up out of your mind
You think it’s all clear –
You’ve crossed the line,
The line between intellect, madness, and crime

But at the end, he stopped,
And heard his own cursed voice
In front, there was a sign,
A sign that said: [wrong choice]

Nie chciał patrzeć,
więc odebrano mu wzrok.
Wolał nie myśleć,
przez co postradał rozum.
Tak jednak musiało zostać.
Stojąc na uboczu, obserwował.
Pochłaniał to,
czego inni nie ukrywali.

Pewnej nocy, której każdy ze snów
był gorszy od poprzedniego,
przepełniony wstrętem do samego siebie,
postanowił zabić swą przeszłość.
I wydawało się,
że wszystko stało się jasne.
Ślepo uwierzył, że ścieżka,
którą wybrał to rozwiązanie wszelkich problemów.

Nie trać czasu próbując znaleźć
prawdziwe oblicze tego winnego świata.
Zwątpisz w swój zdrowy rozsądek.
A jeśli sądzisz,
że wszystko jest już jasne,
to zapewniam,
że linia pomiędzy inteligencją a szaleństwem jest cienka.

W końcu przystanął,
sparaliżowany dźwiękiem własnego szeptu.
Naprzeciw widniał znak.
Znak z napisem: ślepy zaułek.